Het gaat toch snel

Tsja, op sommige momenten valt het een mens toch op wat er allemaal al niet veranderd is in zijn leven... Het ene moment ben je opeens getrouwd, koop je een huis, waarna al snel een eerste kindje volgt. Wel, dat kindje kan ondertussen al praten en lopen, gaat al een paar maanden naar school en heeft al een zusje dat ondertussen ook al kan lopen (de eerste woordjes zijn er ook al).

Dan is er natuurlijk nog dat dubbele kleine wonder dat onderweg is... geweldig om te bedenken dat er binnenkort ineens weer 2 kleine babietjes bij zijn. Van de ene kant zijn we het ondertussen natuurlijk wel wat gewoon, maar van de andere kant is het toch weer allemaal een beetje nieuw. Het is nog een beetje afwachten wat het allemaal gaat geven, maar het zal in ieder geval de eerste paar jaren een drukte van jewelste worden. Ik vraag me af of die drukte ooit minder gaat worden, of dat we het in die mate gewoon worden dat het minder druk lijkt :-)

In ieder geval zal er leven genoeg in huis zijn. De katten zullen ook wel weer niet meer weten wat er hen overkomt. Weer eens een park in de living waar ze niet in mogen komen, en dit keer met niet één, maar twee kleintjes erin. Twee extra erbij om met de katten te willen gaan knuffelen, ook al hadden die net gedacht om even rustig ergens te gaan liggen. Als die volgende twee even zot gaan zijn van de katten dan de eerste gaan we in ieder geval nog een beurtrol moeten instellen voor wie de katten eten mag geven... verhongeren zullen ze dus al zeker niet.

In ieder geval, ik kan nu al niet wachten tot ze er zijn, beginnen kruipen, lopen en spreken, om me tegen dan waarschijnlijk weer de bedenking te maken dat het weer allemaal zo snel gegaan is...