16 weken

Ondertussen ben ik al 16 weken zwanger van baby nummer 3 en 4.
Beetje misselijk, maar dat hoort er nu eenmaal bij: 2 babies, dus 2 keer zoveel misselijk?
We hebben ondertussen ook al een mooie foto van elk, en die zal ik er binnenkort eens bijzetten hier.
Tegenwoordig rijden we ook rond in een camionette: een Opel Vivaro met 6 zitplaatsen. Een gewone auto is te klein geworden, en nu hebben we ook nog héél veel plaats voor de nodige bagage. (ne grote koffer went heel snel ;-) )

20 Weken

Gisteren (14 juli) weer een echo gehad van onze twee jongens. En het zijn nog steeds 2 jongetjes ;-) Geen geslachtsverwisselingen sinds de vorige echo.
De gyneacologe nam echt wel haar tijd om onze kids grondig te bekijken: we zijn bijna een uur binnen geweest, en hebben een mooie foto gekregen van baby nummer 1. Nummertje 2 wou zich niet laten bewonderen en lag steeds met zijn handen / armen voor zijn gezicht.
We hebben ook even een 3D-filmpje gezien; echt wel leuk. Maar baby 2 had weer geen zin.
Babietje 1 ligt ook al mooi in de juiste richting, maar babytje 2 , je raad het al, doet moeilijk en ligt dwars. Ze hebben gelukkig nog tijd genoeg om rond te draaien.
Nu kunnen we dus beginnen zoeken naar 2 jongensnamen. En ik vind één naam zoeken al zo moeilijk :-)
Voor de rest zitten ze mooi op schema: allebei ongeveer 20 cm groot en zo'n 270-280g zwaar.
Over 3 weken weer op controle...

24 weken

Geen echo deze keer, maar wel de harttoontjes gehoord bij de huisarts.
En ik heb ook weer zo'n suikerdrankje moeten drinken om na te gaan of ik geen risico heb op (zwangerschaps)diabetes. Da is dus echt wel superzoet spul, in zo'n fluo-oranje kleur... , maar allee, de resultaten waren ok.

29 weken

Weer een controe-echo gehad, en deze keer was Quinten meegeweest, omdat we om 17h00 moesten gaan. Josephine was nog in de kribbe, maar ik had geen zin om Quinten voor een halfuurtje naar de kribbe te doen.
Hij mocht meekijken naar de broertjes in mijn buik, en hij vond het wel leuk om te zien. Of hij er echt iets van gesnapt heeft, dat denk ik niet, maar hij vond de tv wel leuk ;-)
De babietjes liggen lekker dwars: met hun hoofjes bij elkaar ergens in of tegen mijn maag, en de voetjes naar beneden. Nog helemaal niet de juiste houding om geboren te worden dus, maar daar is het toch nog veel te vroeg voor...
Vanaf nu moet ik ook om de 2 weken op controle bij de gyneacoloog. Wel fijn zo dikwijls de beebjes zien :-)

32 weken

Voor deze afspraak leed ik aan zwangerschapsdementie denk ik: ik moest op 6 oktober om half twee daar zijn, maar in mijn agenda had ik geschreven: 7 oktober, half elf. Kompleet ernaast dus, zowel qua dag als qua uur... Gelukkig hadden zowel mijn gyneacoloog als de gyneacologe die de uitgebreide echo's doet, allebei tijd om mij nog te zien... (oef)
Ik heb dus onze 2 kindjes nog eens goed langs alle kanten kunnen bekijken, en het zijn stevige baasjes: Baby 1 weegt 1820g en baby 2 1860g (of toch ongeveer).
Het eerste beebje ligt mooi met zijn hoofdje naar beneden, het tweede ligt lekker dwars: hoofdje links en voetjes rechts in mijn buik...

34 weken

Dit was een heel korte afspraak. Voor ik binnenging, kreeg de gyneacoloog telefoon van een vroedvrouw dat een patiente van hem aan het bevallen was. Terwijl hij mijn echo aan het nemen was, belde de vroedvrouw al terug om te zeggen dat de vrouw volledige ontsluiting had en dat hij zich moest haasten, wilde hij erbij zijn...
Hij heeft dus snel de kindjes bekeken: ze wegen 2kg en 2kg100, en ze liggen nu allebei dwars: hoofdjes naar elkaar toe aan de linkerkant van mijn buik, voetjes rechts. Geen wonder dat ik zoveel stampen voel ini mijn rechterzij :-)
Hopelijk over veertien dagen het nieuws dat de kids goed liggen, want anders komt een keizersnede toch wel dichtbij...

36 weken

Bart had namiddag verlof, en dus is hij nog eens mee geweest om de beebjes te bekijken. :-)
We hebben onze kids weer eens kunnen bewonderen, en ze zagen er goed uit :-) De gyneacoloog schatte de gewichtjes tussen 2.4 en 2.8 kg, dus als dat klopt, gaan het toch geen piepkleine kindjes zijn bij de geboorte.
Babietje 1 zat ondertussen zoals hij moet zitten om op een normale manier geboren te kunnen worden; babietje 2 is een ander verhaal. Die zit nog lekker helemaal dwars, zodat die niet via de gewone weg geboren kan worden als ik nu zou moeten bevallen. Hopelijk draait hij zich nog, en anders wordt het een keizersnede.
De dokter is er wel gerust in dat de beebjes nog een tijdje blijven zitten, want ik moet pas de 17de november terug op controle. En dan krijg ik weer een mooie echo door een specdialiste in het nemen van echo's. (en die beelden zijn ook veel mooier, want da toestel is nieuwer ;-) )
Dit verhaal wordt dus nog vervolgd.

Ohja, we zijn zo goed als zeker van de namen van onze kids, en de doopsuiker en geboortekaartjes zijn ook zo goed als klaar; Mijn kabas staat ook al klaar in de auto, want je kan natuuurlijk nooit weten wanneer die mannen besluiten om eruit te komen.
Het enige wat we nu nog moeten doen, is het bedje opstellen langs ons bed.

37 weken en 5 dagen

Vandaag moest ik gewoon even op controle om te kijken hoe de klein mannen liggen...en ze liggen nog niet goed om een natuurlijke bevalling van allebei mogelijk te maken.
Ze zijn wel allebei wat gedraaid: baby 1 zit met zijn hoofd goed, en zijn rug zit nu rechts ipv links zoals vorige keer. Baby 2 is ook gedraaid: zijn hoofd zit ook rechts, maar zijn rug zit nog steeds tegen mijn maag: voor hem geen natuurlijke bevalling dus...
Over 3 dagen moet ik weer op controle, bij de gyneacoloog die ik had bij Q en J (de andere is in verlof). Ik ben eens benieuwd wat zij gaat zeggen.

21 november

zoek de babies ;-)

(Ik weet het, ik sta er niet goed op, maar het is om de beebjes te doen he ...) 

27 november

En we blijven aftellen...
Maandag 1 december moet ik terug naar de gynaecoloog en dan gaan we afspreken wanneer de bevalling ingeleid zal worden (als de beebjes er tegen dan niet zelf zijn uitgekomen) :-)
Tijdens de controle van 24 november lag babietje 2 niet meer zo heel dwars, zodat een natuurlijke bevalling er toch nog in zou kunnen zitten. We zullen daar maar op hopen he, want anders mag ik 6 weken niets opheffen dat zwaarder is dan de babies (apart), en ik weet echt niet hoe ik dat aan Quinten en Josephine duidelijk moet maken :-(

De geboorte

Op 29 november 2008 zijn onze twee zoontjes geboren. Vincent was er met zijn 49cm en 3,08kg als eerste om 20:45, gevolgd door Nathaniel, die 50cm groot was en 3,38kg woog.

Beide stellen het goed, net als de mama, die natuurlijk nog een beetje moet bekomen van de dubbele bevalling...

Vincent net na de geboorte

 

Vincent in de couveuse

 

Nathaniel net na de geboorte

 

Nathaniel in zijn eerste kleertjes

Hier even een verslagje van de bevalling...

Zaterdag 29 november zijn we rond 10 uur naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik kleine beetjes vruchtwater verloor. Daar werd gecontroleerd dat het inderdaad om vruchtwater ging en dan mocht ik een uurtje aan de monitor. De kindjes deden het goed en geen weeën te zien.
Om 14h kwam de gynaecoloog van wacht even langs (mijne was naar een congres), en hij vond het toch beter dat ik gewoon in het ziekenhuis bleef, maar hij ging de natuur gewoon zijn gang laten gaan. Dus werd ik geïnstalleerd in een grote kamer op de materniteit, en mocht ik mij zien bezig te houden.
Rond vijf uur begon ik precies toch iets te voelen wat op weeën zou kunnen lijken en rond een uur of zes werd ik dan nog eens aan de monitor gelegd. Ik bleek inderdaad weeën te hebben, om de vijf minuten. De verpleegster heeft me dan ook onderzocht, en ik bleek ook al vijf cm ontsluiting te hebben. Ik mocht dus dadelijk verhuizen naar een arbeidskamer.
Ondertussen Bart weer gebeld, want die was naar huis gegaan met het idee het plafond van de keuken nog te verven, aangezien er in de namiddag niet veel leek te gebeuren bij mij. (Hij zou tegen 21h30 terug komen, om dan in het ziekenhuis te blijven slapen, zodat, moest ik 's nachts moeten bevallen, hij al hier zou zijn. Bart had een beetje schrik dat hij de telefoon niet zou horen wanneer hij zou slapen ;-) ) Toen hij hoorde van de weeën om de vijf minuten en de ontsluiting, heeft hij zijn idee om langs de frituur te gaan laten varen, en is dadelijk afgekomen. Lief he ;-)
Tegen half acht werd dan nog een echo gemaakt om te kijken hoe de beebjes lagen, en groot was de verbazing toen ze allebei met het hoofdje naar beneden bleken te liggen. Een natuurlijke bevalling zat er toch nog in... Ik werdj opnieuw even onderzocht, en ik bleek al op 9 cm te zitten, en dat zonder echt heel veel pijn.
De dokter vond het toch beter om een epidurale verdoving te zetten, en dus kreeg ik die met 9 cm ontsluiting.
Rond half negen werd ik dan met een epidurale die net begon te werken naar de arbeidskamer gebracht, waar Vincent na twee keer persen al op de wereld was.
Tot zover de ideale bevalling dus, maar Nathaniel had ineens heel veel plaats gekregen in mijn buik, en was weer dwars gaan liggen. De gynaecoloog heeft dan nog vanalles geprobeerd om hem te draaien, maar steeds zat er een handje of zo in de weg. En dus werd besloten tot een spoedkeizersnede. Dus terug op een bed, en op naar de operatiekamer die aan de andere kant van de gang lag. Daar werd dan snel alles in gereedheid gebracht voor de geboorte van baby twee. Het heeft de gynaecoloog toch nog deftig wat zweet gekost om Nathaniel geboren te laten worden. Maar na een beetje gevloek enzo is onze vierde spruit dan om 21h20 gezond en wel ter wereld gekomen.
Na het hechten van de keizersnede en de knip (was niet echt nodig, maar dat had de dokter gedaan zodat de tweede eventueel via stuit toch snel kon komen indien mogelijk), heeft de gynaecoloog zich uitgebreid verontschuldigd voor zijn gevloek, maar dat kwam omdat hij in zeer lange tijd niet zo'n moeilijke keizersnede had gehad...
Grote broer Quinten vindt zijn broertjes geweldig, en heeft ze al kusjes gegeven en zou ze willen bedelven onder het speelgoed: Josephine beseft het nog niet helemaal dat ze niet meer de jongste is, maar dat zal wel veranderen eens we allemaal thuis zijn.