De geboorte

Op 29 november 2008 zijn onze twee zoontjes geboren. Vincent was er met zijn 49cm en 3,08kg als eerste om 20:45, gevolgd door Nathaniel, die 50cm groot was en 3,38kg woog.

Beide stellen het goed, net als de mama, die natuurlijk nog een beetje moet bekomen van de dubbele bevalling...

Vincent net na de geboorte

Vincent in de couveuse

Nathaniel net na de geboorte

Nathaniel in zijn eerste kleertjes

Hier even een verslagje van de bevalling...

Zaterdag 29 november zijn we rond 10 uur naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik kleine beetjes vruchtwater verloor. Daar werd gecontroleerd dat het inderdaad om vruchtwater ging en dan mocht ik een uurtje aan de monitor. De kindjes deden het goed en geen weeën te zien.
Om 14h kwam de gynaecoloog van wacht even langs (mijne was naar een congres), en hij vond het toch beter dat ik gewoon in het ziekenhuis bleef, maar hij ging de natuur gewoon zijn gang laten gaan. Dus werd ik geïnstalleerd in een grote kamer op de materniteit, en mocht ik mij zien bezig te houden.
Rond vijf uur begon ik precies toch iets te voelen wat op weeën zou kunnen lijken en rond een uur of zes werd ik dan nog eens aan de monitor gelegd. Ik bleek inderdaad weeën te hebben, om de vijf minuten. De verpleegster heeft me dan ook onderzocht, en ik bleek ook al vijf cm ontsluiting te hebben. Ik mocht dus dadelijk verhuizen naar een arbeidskamer.
Ondertussen Bart weer gebeld, want die was naar huis gegaan met het idee het plafond van de keuken nog te verven, aangezien er in de namiddag niet veel leek te gebeuren bij mij. (Hij zou tegen 21h30 terug komen, om dan in het ziekenhuis te blijven slapen, zodat, moest ik 's nachts moeten bevallen, hij al hier zou zijn. Bart had een beetje schrik dat hij de telefoon niet zou horen wanneer hij zou slapen ;-) ) Toen hij hoorde van de weeën om de vijf minuten en de ontsluiting, heeft hij zijn idee om langs de frituur te gaan laten varen, en is dadelijk afgekomen. Lief he ;-)
Tegen half acht werd dan nog een echo gemaakt om te kijken hoe de beebjes lagen, en groot was de verbazing toen ze allebei met het hoofdje naar beneden bleken te liggen. Een natuurlijke bevalling zat er toch nog in... Ik werdj opnieuw even onderzocht, en ik bleek al op 9 cm te zitten, en dat zonder echt heel veel pijn.
De dokter vond het toch beter om een epidurale verdoving te zetten, en dus kreeg ik die met 9 cm ontsluiting.
Rond half negen werd ik dan met een epidurale die net begon te werken naar de arbeidskamer gebracht, waar Vincent na twee keer persen al op de wereld was.
Tot zover de ideale bevalling dus, maar Nathaniel had ineens heel veel plaats gekregen in mijn buik, en was weer dwars gaan liggen. De gynaecoloog heeft dan nog vanalles geprobeerd om hem te draaien, maar steeds zat er een handje of zo in de weg. En dus werd besloten tot een spoedkeizersnede. Dus terug op een bed, en op naar de operatiekamer die aan de andere kant van de gang lag. Daar werd dan snel alles in gereedheid gebracht voor de geboorte van baby twee. Het heeft de gynaecoloog toch nog deftig wat zweet gekost om Nathaniel geboren te laten worden. Maar na een beetje gevloek enzo is onze vierde spruit dan om 21h20 gezond en wel ter wereld gekomen.
Na het hechten van de keizersnede en de knip (was niet echt nodig, maar dat had de dokter gedaan zodat de tweede eventueel via stuit toch snel kon komen indien mogelijk), heeft de gynaecoloog zich uitgebreid verontschuldigd voor zijn gevloek, maar dat kwam omdat hij in zeer lange tijd niet zo'n moeilijke keizersnede had gehad...
Grote broer Quinten vindt zijn broertjes geweldig, en heeft ze al kusjes gegeven en zou ze willen bedelven onder het speelgoed: Josephine beseft het nog niet helemaal dat ze niet meer de jongste is, maar dat zal wel veranderen eens we allemaal thuis zijn.